غزل 110 - حافظ - پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

53
فریدون فرح اندوز
فریدون فرح اندوز 10 دنبال‌ کننده
53 بازدید
اشتراک گذاری
گزارش تخلف

پیرانه سرم عشقِ جوانی به سر افتاد وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد از راهِ نظر مرغِ دلم گشت هواگیر ای دیده نگه کن که به دامِ که درافتاد دردا که از آن آهوی مشکینِ سیه چشم چون نافه بسی خونِ دلم در جگر افتاد از رهگذرِ خاکِ سر کوی شما بود هر نافه که در دستِ نسیمِ سحر افتاد